Między BRICS a G7 dochodzi do finansowego przeciągania liny, które teraz dotarło do rezerw ziem rzadkich. Zachód chce utrzymać swoją dominację, podczas gdy 11-osobowy sojusz ma na celu jej odwalenie. Sama skorupa ziemska jest teraz kluczem do gospodarki wartej miliardy dolarów. Dzieje się tak po tym, jak Indie podpisały protokół ustaleń z Brazylią w lutym w sprawie dwustronnej współpracy w zakresie zasobów krytycznych.

Rezerwy ziem rzadkich są teraz poszukiwane, ponieważ są używane do samochodów elektrycznych Tesli, chipów Nvidia i myśliwców F-35. To "nowa ropa", nad którą oba sojusze chcą przejąć kontrolę. W przeciwieństwie do sektora naftowego, który jest dystrybuowany, rezerwy ziem rzadkich są skoncentrowane, a BRICS posiada większy udział niż G7. To sprawia, że pole gry jest nierówne, a 11-osobowy sojusz posiada karty.

BRICS posiada najwyższe rezerwy metali ziem rzadkich, a blok G7 jest w tyle. Według najnowszych danych, sojusz posiada 72% rzadkich minerałów, co jest lwią część. Pozwala im to na dyktowanie warunków eksportu i produkcji. Prezydent USA Donald Trump chce przejąć kontrolę nad sektorem i podpisał pakt z Japonią.

Pakt o wartości 550 miliardów dolarów z Japonią zapewnia krytyczne dostawy minerałów, a także zmniejsza zależność od Chin. Jednak członek BRICS Chiny posiadają najwyższe rezerwy ziem rzadkich i żaden kraj G7 nie jest blisko. Produkcja towarów wymaga wsparcia Chin, które administracja Xi Jinping wykorzystuje do umów handlowych.

Trump zezwolił amerykańskim firmom na wydobywanie rudy w Mountain Pass w Kalifornii, ale większość z nich musi zostać wysłana do Chin w celu rafinacji. Nawet jeśli USA uzyskają dostęp do minerałów, rafinacja musi być wykonana przez Chiny. Daje to Chińczykom przewagę w sektorze, ponieważ Stany Zjednoczone zależą od ich produkcji. Tak więc dominacja rezerw ziem rzadkich jest wyraźnie jednostronna, gdzie BRICS kontroluje sektor, a nie G7.

Członek BRICS Chiny wykorzystują swoje rezerwy ziem rzadkich do kontrolowania polityki handlowej z członkami G7. Administracja Xi Jinpinga również zaostrzyła bicz, ograniczając sprzedaż do USA i Zachodu. Kraje rozwijające się posiadają teraz klucz do sektora, a nie kraje rozwinięte. Globalny świat finansowy doświadcza przechylenia władzy, gdzie gospodarki wschodzące są na czele.

Ponadto BRICS mógłby przepisać politykę handlową dla rezerw ziem rzadkich, koncentrując się na dedolaryzacji, aby rzucić wyzwanie G7. Xi Jinping chce, aby chiński juan przeszedł na aren międzynarodowy i konkurował z dolarem amerykańskim. Z globalnym udziałem wynoszącym 44%, może dyktować politykę i uczynić ją skoncentrowaną na Chinach. Już kontroluje światowe fabryki i produkcję, a teraz minerały.

Chiński juan może zostać dokonany jako płatność domyślna wraz z innymi walutami członków BRICS. To daje G7 duży cios, ponieważ cały handel jest zdominowany przez dolara amerykańskiego, euro i funta. Wzrost chińskiego juana w nadchodzących dziesięcioleciach doprowadzi do zmiany paradygmatu w handlu. Nawet Indie i Rosja dążą do umiędzynarodowienia swojej lokalnej waluty, rupii i rubla.

Natomiast kraje G7 stoją w obliczu niebezpiecznego punktu zwrotnia w 2026 roku. Przez dziesięciolecia Zachód z powodzeniem zlecał wydobycie i rafinację na Wschód. Teraz budzą się do rzeczywistości, w której są właścicielami marek (Apple, Tesla), ale BRICS jest właścicielem składników rezerw ziem rzadkich. Sekretarz skarbu USA Scott Bessent odbył kilka nadzwyczajnych spotkań w 2026 roku, aby omówić "ostrożne zmniejszanie ryzyka".

Wojna z korupcją w Chinach nabiera tempa zatrzymano ok. milion osób

Chińska wojna z korupcją – czy to koniec czy początek? – czytamy w South China Morning Post

Xi Jinping w 2018 roku (na początku drugiej kadencji) ogłosił „przytłaczające zwycięstwo” w walce z korupcją.
W pierwszych pięciu latach kampanii rzeczywiście usunięto bardzo prominentne postacie, m.in. Zhou Yongkanga (byłego członka Stałego Komitetu Politbiura).
Jednak ostatnie dane pokazują, że kampania nigdy nie wyhamowała, a wręcz nabiera tempa: w zeszłym roku ukarano ponad 983 000 osób
zatrzymano rekordowe 65 bardzo wysokich urzędników („tygrysów”)

Żaden z usuniętych w ostatnim czasie wysokich urzędników nie weźmie udziału w zbliżających się „dwóch sesjach” – coroczne posiedzenia parlamentu i CPPCC).
Autor sugeruje, że słynne „zwycięstwo” z 2018 r. było raczej początkiem nowej, permanentnej fazy antykorupcyjnej, która stała się „nową normą”.
Kampania jest teraz ściśle powiązana z priorytetami Xi: kontrolą ryzyka finansowego, stabilnością polityczną i przygotowaniem gruntu pod kluczowe wydarzenia polityczne.

Krótko mówiąc, antykorupcja w Chinach nie kończy się – przechodzi w stan ciągły .


Ciekawe kiedy upadający zachód pójdzie tą drogą.

" "Polski SEJF" nie w smak rządowi. Były szef MON wprost: Tusk musiał dostać ultimatum z KE

"Donald Tusk musiał dostać ultimatum z Komisji Europejskiej, bo SAFE to przecież nic innego niż kolejny krok do centralizacji UE i oddawania narodowych kompetencji" - napisał w mediach społecznościowych Mariusz Błaszczak (Prawo i Sprawiedliwość), odnosząc się do negatywnych reakcji rządzących na propozycję prezydenta Karola Nawrockiego."

śmierdzisz kremlowska flabo za ruble

" Nowy obowiązek uderza w przedsiębiorców. Resort finansów nie planuje pomocy

Od 1 stycznia 2026 roku większość małych przedsiębiorców musi prowadzić podatkową księgę w formie elektronicznej i wysyłać ją do urzędu skarbowego w formacie Jednolitego Pliku Kontrolnego. Oprogramowanie trzeba kupić we własnym zakresie - państwo nie zapewnia odpowiednich narzędzi. Eksperci alarmują, że dla wielu małych firm to większa rewolucja niż KSeF."

No przecież to jest liberalna partia - oni baaaaardzo pomagają przedsiębiorcom.

Wyjdź z kąpieli w tym szambie i przestanie ci śmierdzieć kremlowska flabo za ruble. wejdź wreszcie do wanny z czystą wodą i się umyj dokładnie.

Czy amerykańska bazy w Polsce są gwarancją bezpieczeństwa na podstwie wojny w Iranie ??

https://m.you(...)AYcqIYzv

Najciekawsze od 29:00

Iran przetrwa amerykańską burzę, podnosząc perspektywę długiej wojny
Iran wykazuje wczesną odporność pod atakiem USA-Izrael, myląc prognozę Trumpa o szybkim i zdecydowanym upadku

Prezydent USA Donald Trump wycelował w Iran, spodziewając się krótkiej, zdecydowanej operacji wojskowej przypominającej ostatnie naloty USA na Wenezuelę. Jednak siedem dni po "Operacji Epic Fury", intensywność konfliktu, rozprzestrzenienie geograficzne, koszty ludzkie i reperkusje ekonomiczne ujawniają strategiczną pomyłkę.

To, co Waszyngton przewidywał jako przytłaczające, ale ograniczone użycie siły, przemieniło się w szerszą dynamikę wojny, która teraz zagraża globalnym rynkom energii, stabilności regionalnej i długoterminowym bilansom geopolitycznym.

Kiedy siły amerykańskie i izraelskie uderzyły w Iran 28 lutego, ogłoszono nagłówki zwycięstw: śmierć Najwyższego Przywódcy Ajatollaha Alego Chameneiego, masowe bombardowania irańskiej infrastruktury dowodzenia i roszczenia o zdegradowaną obronę przeciwrakietową i przeciwlotniczą.

Bombardowanie zostało opisane w amerykańskich wiadomościach wojskowych jako celowanie w pociski balistyczne, centra dowodzenia i zasoby morskie, co czyni go największą połączoną operacją USA od czasu inwazji na Irak w 2003 roku.

Jednak reakcja Iranu zmyliła oczekiwania. Teheran nie upadł ani nie pękł; raczej przeprowadził aktywny i powszechny odwet, używając pocisków balistycznych, dronów i sił zastępczych w Libanie, Iraku i w całej Zatoce Perskiej. Iranu

Ambasador ONZ poinformował, że do tej pory zginęło co najmniej 1332 irańskich cywilów, a tysiące zostało rannych, co podkreśla rosnącą ilość ludzi w konflikcie.

To, co miało być szybką dekapitacją przywództwa Iranu, jeszcze się nie zmaterializowało. Zdolność Teheranu do pochłaniania ciosów, jednocześnie przeprowadzając kontrataki, odzwierciedla odporną, zdecentralizowaną architekturę bezpieczeństwa.

Korpus Straży Rewolucyjnej i sprzymierzone milicje nadal przeprowadzają skoordynowane ataki na bazy USA i infrastrukturę sojuszników w regionie. W tym samym czasie bojownicy Hezbollahu w Libanie rozszerzyli starcia z siłami izraelskimi.

Strategiczne błędne obliczenie jest najbardziej widoczne w dziedzinie energii i gospodarki. Cieśnina Ormuz, przez którą codziennie przechodzi około 20% światowej ropy naftowej i znaczne ilości skroplonego gazu ziemnego, stała się skutecznie nieprzejezdna dla ruchu komercyjnego. Przepływy ropy naftowej spadają nawet o 90%, a tankowce są skutecznie blokowane, ponieważ ubezpieczyciele anulują ubezpieczenie od ryzyka wojennego.

Doprowadziło to do dramatycznego wzrostu globalnych cen energii. Wiodące banki inwestycyjne, takie jak Goldman Sachs, ostrzegają, że ropa Brent może wkrótce przekroczyć 100 USD za baryłkę, jeśli zakłócenia się utrzymają. Obecnie ceny referencyjne skoczyły do wysokich 80 USD i niskich 90 USD, co jest gwałtownym wzrostem w ciągu kilku dni, który już odbija się echem na globalnych rynkach.

Konsekwencje wykraczają daleko poza sektor energetyczny. W Stanach Zjednoczonych Dow i inne główne indeksy gwałtownie spadły, ponieważ ceny inwestorów w długotrwałym konflikcie i jego ryzyku inflacyjnym, z raportami spadkami o ponad 450 punktów w kluczowych dniach handlowych.

Ceny benzyny na stacji już wzrosły, a prognozy sugerują, że ciągła zmienność może zasilać szerszą presję inflacyjną, tak jak światowe gospodarki zmagają się z ożywieniem po pandemii.

Globalne modele ekonomiczne sugerują, że nawet trwałe częściowe zamknięcie Cieśniny Ormuz, zmniejszając zaledwie kilka milionów baryłek dziennie, może zmniejszyć globalną podaż ropy o kilka punktów procentowych, potencjalnie popychając ropę Brent w kierunku 130 USD za baryłkę, jeśli zakłócenia utrzymają się przez wiosnę.

Takie poziomy cen spalłyby z powodu kosztów transportu, produkcji i żywności na całym świecie, nieproporcjonalnie szkodząc gospodarkom importującym energię w Europie i Azji.

Na froncie dyplomatycznym starcie napina tradycyjne sojusze. Niektóre arabskie państwa Zatoki Perskiej, które hostują amerykańskie bazy wojskowe, potępiły irańskie ataki, nawet jeśli obawiają się, że zostaną wciągnięte w otwarty konflikt. Iran powiedział ostatnio, że powstrzyma ataki, jeśli "nie zostanie sprowokowany".

W tym samym czasie najwyższe kierownictwo Iranu publicznie ostrzegło kraje europejskie przed zaangażowaniem, grożąc odwetem, jeśli poprzeją eskalację wojskową, pogłębiając ryzyko polaryzacji między blokami, które wcześniej dążyły do ostrożnej neutralności.

Kolejna warstwa złożoności pojawia się wraz z konkurencją wielkich mocarstw. Rosja, która jest już pod sankcjami związanymi z wojną na Ukrainie, podobno podzieliła się z Iranem informacjami wywiadowczymi na temat amerykańskich pozycji wojskowych, komplikując amerykańskie bezpieczeństwo operacyjne i poszerzając geopolityczne stawki.

W kraju, ujęcie przez Trumpa konfliktu jako szybkiego zwycięstwa traci na popularności. Wczesne sondaże opinii publicznej wskazują, że większość Amerykanów sprzeciwia się obecnie kontynuowaniu działań wojskowych w Iranie i wątpią, czy bezwarunkowa kapitulacja jest osiągalna.

Dwupartyjna presja Kongresu, aby ograniczyć uprawnienia wojenne lub dążyć do jaśniejszych celów strategicznych, odzwierciedla głęboki niepokój w amerykańskich instytucjach politycznych.

Te zmiany sugerują konflikt, który nie ucichnie, ale przekształca się w przedłużający się, wielowymiarowy kryzys. Daleko od krótkiej, decydującej kampanii, wojna amerykańsko-izraelska z Iranem wywołała kaskadowe konsekwencje: eskalację ofiar, poważne zakłócenia na rynku energii, zmienność gospodarczą i pogłębianie geopolitycznych linii uskoków.

Nie oznacza to pomyłki, którą można odwrócić większą siłą militarną, ale fundamentalną strategiczną błędną pomyłke, która nie doceniła odporności Iranu, wzajemnych powiązań dynamiki regionalnej i szerszych kosztów eskalacji kinetycznej.


Podstawowe błędne odczytanie złożoności konfliktu przejawia się teraz nie tylko w równaniach pól bitwy, ale także w wykresach rynkowych, szlakach żeglugowych i liniach rachunków za energię. Jest to konflikt, w którym zyski kinetyczne są równoważone przez geopolityczne i ekonomiczne punkty bólu, które rozprzestrzeniają się daleko poza Teheranem, Waszyngtonem i Jerozolimą.

W tym sensie wojna testuje założenia dotyczące siły militarnej i dźwigni geopolitycznej w epoce, w której połączone systemy szybko się mnożą.