Jeden dzień pracy Schroniska dla psów i bezczelna lista życzeń

Od 1 lutego Psia Przystań z radością rozpoczęła działalność w nowym budynku. Ale jak to bywa, natychmiast dorzucono do tej psiej miski szczęścia łyżkę dziegciu. Ludziom się wydaje, że mają teraz worek do upychanie psów, którymi się znudzili. Chciałoby się powiedzieć, że kochać nie zawsze znaczy to samo.

Schronisko istnieje dopiero jeden dzień… a my mamy już kilkanaście zgłoszeń. Pani, która za dwa dni wyjeżdża za granicę i nagle „przypomniała sobie” o psie, którego trzeba gdzieś wypchnąć. Oburzona, niegrzeczna, z pretensją, że to nasz obowiązek, bo przecież „dostajemy kasę”. Nie. Pieniądze są na psy bezdomne. Nie na porzucanie własnej odpowiedzialności. Kolejny telefon: pan znalazł psa w lesie. Informujemy o procedurze– należy wezwać policję, sporządzana jest notatka, a dopiero potem zawiadamiane jest właściwe schronisko. Nie zwoźcie do nas psów z wszystkich okolicznych gmin– fizycznie nie damy rady. Pomagamy zawsze, jeśli tylko mamy możliwości. Następny: ktoś „nie może się już opiekować psami” i chce je oddać do schroniska. Naprawdę? Z kanapy do kojca. W największe mrozy? Ten świat naprawdę się kończy… a prawdziwych, odpowiedzialnych ludzi jest coraz mniej- pisze Psia Przystań.

I mogłoby się wydawać, że są to hipotetyczne żarty, bo (mamy nadzieję) większość ludzi nie wpadłaby na taki pomysł. Te jednak przykłady nie są wydumane, a wysłuchane ledwo pierwszego dnia działalności, bo dzwonili konkretni ludzie z konkretnymi roszczeniami. Trzeba jednak to sobie uświadomić, że schronisko nie jest miejscem do oddawania własnych psów, członków rodziny, bo ktoś wyjeżdża, bo nie ma czasu, albo nie może się już opiekować przyjacielem, bo mu się on właśnie znudził lub jego obecność nagle zaczęła go drażnić. Jesteś odpowiedzialny za to, co oswoiłeś i za to „coś futrzaste na czterech łapach”, któremu pozwoliłeś się pokochać i przyzwyczaić się do ciebie i twojej rodziny. „To coś” to nie wypchany trocinami misio na chwilę, ale życie na całe życie, jego lub twoje. Chciałoby się tu dodać, masz serce i trochę rozumu? Zacznij ich używać zanim wysiądą na dobre. Schronisko nie ma warunków do przyjmowania jak w hotelu wszystkich niekochanych już psich nieszczęść. Mieszkają w nim bezdomne zwierzaki, które nie mają własnego człowieka, własnej kanapy, ogrzewanego pokoju, nie mają też masy rąk do drapania za uszkiem i wkładania w mordki smakołyków. To przytulisko z konieczności, gdzie garstka osób, wolontarystycznie, dwoi się i troi by psiaki poczuły choć odrobinę szczęścia w godzinach urzędowania, by klatki zwane kojcami miały dość słomy, by w siarczysty mróz ochroniły żywe istoty przed zamarznięciem. Czy wyraziliśmy dość obrazowa ten stan rzeczy? Czy coś tu nie gra? Bo przecież ludzie powinni stać przed siedzibą schroniska i zabierać w ten zimowy, okrutny czas psiaki do swoich domów. Przecież na taką miłość zawsze powinno znaleźć się miejsce.

Środki, które otrzymujemy, są przeznaczone wyłącznie na psy bezdomne– odebrane z interwencji, znalezione, wymagające natychmiastowej pomocy- wyjaśnia Psia Przystań.

Trzeba dodać, że tych środków nie jest nie wiadomo ile. Gdyby nie pomoc zwyczajnych ludzi, firm, dzieciaków, które robią zbiórki w szkołach, osób, które mają bardziej czerwone i mocniej bijące serca niż ci co porzucają, psie mordki nie przeżyłyby zimy.

I na koniec rada: jeśli nie jesteś gotowy na rewolucję w życiu, nie będzie ci się chciało wstawać rano z łóżka by wyjść z psem, nie chcesz mieć w domu porozrzucanych zabawek, ogryzionych być może kapci, mebli, dywanów, czasem do posprzątania kupy z paneli, nie będziesz chciał wydawać pieniędzy na wizyty u weterynarza, karmę i leki, nie bierz psa, nie kupuj psa, nie przynoś do domu psa. Kup sobie pluszaka, a psa pogłaskaj u sąsiada. Nie będziesz później musiał dołączać do grona tych, którzy nie szanują życia i nie będziesz mieć na sumieniu porzucenia przyjaciela. Będziesz mógł bez problemu spojrzeć sobie w twarz w lustro.