Czy Stalowa Wola powinna bać się irańskich rakiet? Rozmowa z red. Sumlińskim

Historii na spotkanie, tak trzeba przypomnieć zasługi z okresu II wojny światowej wkład władz Iranu i narodu irańskiego na rzecz ratowania Polaków, dużych i małych. Wszyscy uciekinierzy z Syberii byli transportowani starymi statkami przez morze Kaspijskie. Podróż trwała 48 godzin by wylądować w porcie północnego Iranu Pahlevi. Stamtąd ciężarówkami przez góry Elburs przyjeżdżali do Teheranu. W tym czasie Iran nie był bogatym krajem, był wręcz biednym ale szczodrym dla naszych uchodźców. Ze stolicy kraju dla rozładowywania natłoku Polaków, w tym sieroty, półsieroty jeśli chodzi o dzieci były przewożone do miasta Isfahan kilkaset kilometrów od Teheranu. W tym mieście powstały sierocińce, domy dziecka, przedszkola dla tysięcy zagubionych polskich dzieci. W wielu publikacjach książkowych są opisy troski z jaką spotykali się Polacy w tym mieście i nie tylko. Dla rozładowywania ciągle przybywających dzieci jej starsi przedstawiciele powoli opuszczali gościnny Iran. Główne kierunku wyjazdu tysięcy polskich dzieci to ; Meksyk, Tanganika, Uganda,, Kenia, Rodezja,, Indie, Palestyna, Liban. Dużo dzieci dotarło do Nowej Zelandii. W dniu 27 września 1944 roku dzieci opuściły bajkowy Isfahan i z portu Basra. Brytyjskim statkiem handlowym dopłynęli do Bombaju. Tam przesiedli się na okręt wojenny USA Generał Georg M. Randall. NA TYM OKRĘCIEPOPŁYNĘŁO 733 dzieci polskiego pochodzenia od 4 do 15 lat oraz ich polscy opiekunowie w liczbie ponad 100. Okrętem tym także popłynęli źołnierze Australii i z Nowej Zelandii w liczbie ponad 3 tysiące. Podróż trwała 5 tygodni. Wszystkie dzieci z tego okrętu wysiadły w porcie w Nowej Zelandii 1 listopada 1944 roku.

Iran jest naszym bezinteresownym przyjacielem. Wielkiej troski o losy polskich sierot z Syberii i wynędzniałych oddziałów formującej się dywizji pod dowództwem gen. Andersa dokonał w 1942 roku przyjmując ponad 145 tysięcy naszych uciekinierów pod swój dach. Za pomocą starych wysłużonych statków przetransportowano przez Morze Kaspijskie tysiące dzieci i żołnierzy. Potem stworzono im prawdziwe miasteczko gdzie byli troskliwie zaopiekowani. Angielskim wojennym okrętem kilka tysięcy polskich sierot drogą morską zostało wywiezionych do Nowej Zelandii by po wojnie kto chciał mógł wrócić. Mamy więc dług i to poważny do spłacenia Irańczykom a nie ustawiania się do nich bokiem. Okażmy im teraz wdzięczność bo na to zasługują!

Współczuję rozmyślającym i zazdroszczę, że mają tyle czasu na rozmyślania. Może lepiej pogwarzcie o UFO. Co to dopiero potrafią nami eszać.

Panu Wojciechowi S.- szacunek za przemyślenia i słowa i to co stara się zrobić dla tego kraju ale nie da rady. Selekcja negatywna narodu i zeunuszenie działa, a ja mam obawy w stosunku do polskojęzycznego rządu i do kraju który ma tylko żądania i roszczenia, nie zna określenia wdzięczność a w hymnie ma słowa o ziemiach od Sanu aż po Don.

Tak IRAN nam POLAKOM w czasie 2 wojny światowej pomagał i nie tylko dzieciom. Dlaczego IRAN miałby POLSKĘ zaatakować i co by na tym zyskał dziś. Tylko gdyby w czasie 2 wojny światowej tam POLACY w IRANIE robili zamachy na IRAN to nie wiem czy ci starsi do POLSKI by wrócili po wojnie.

Bardziej powinniśmy się obawiać Trampa i Izraela.

Nie Irak, ale Iran...

Irak w czasie drugiej wojny światowej przyjął setki Polskich dzieci sierot gdy Anglia i Francja tego nie chcieli zrobić tacy wielcy przyjaciele Irak nigdy nie był naszym wrogiem Polskie firmy w latach siedemdziesiątych prowadziły budowy w Iraku i zarabiały dewizy tak potrzebne dla rozwoju Polski powinniśmy być wdzięczni a nie mieszać się w konflikt wywołany przez USA .